CO Z CIEBIE WYROŚNIE?

0 508

Każde zwierzę powtarza ten sam cykl rozwoju od narodzin do uzyskania pełnej dojrzałości. Jest on unikalny dla każdego gatunku: inne i o różnej długości etapy przechodzimy my – ludzie, inne koty, inne psy czy słonie. Najczęstszym błędem jaki popełniają właściciele szczekających czworonogów jest pobłażliwe traktowanie wszystkich zachowań szczenięcia. Często nawet uważając jest za słodkie czy zabawne. Oczywiście w miarę upływu czasu, gdy szczenię staje się „mniej” urocze te same zachowania zaczynają być postrzegane jako uciążliwe i irytujące, a nawet niebezpieczne.

Pierwszym krokiem do wypracowania prawidłowej relacji z pupilem jest poznanie wzoru zgodnie, z którym rozwija się każdy psiak, niezależnie od rasy. Po co? Otóż dzieki tej wiedzy dowiesz się jakich reakcji w danym okresie można się spodziewać ze strony szczenięcia, czego możesz od niego wymagać, co korzystnie wpłynie na szybkość nauki.
Tempo dojrzewania jest oczywiście nieco zróżnicowane w zależności od rasy, a także indywidualnych uwarunkowań szczenięcia. Można przyjąć zasadę (od której oczywiście zawsze będą odstępstwa), że szczenięta mniejszych ras osiągają dojrzałość jeszcze przed ukończeniem pierwszego roku życia, a duże rasy potrzebują więcej czasu – nawet do 18 miesiąca życia.
Schemat, który opiszę poniżej jest dopasowany do przeciętnego przedstawiciela Canis familiaris.

ETAP I
Najkrótszym okresem, z kórym większość właścicieli nie ma styczności, jest etap od narodzin do 2 tygodnia życia oraz nastepująca po nim faza przejściowa czyli między 2 a 3 tygodniem życia. W tym okresie szczenięta głównie śpią i jedzą. Są uzależnione od matki w każdym zakresie: jedzenia, ogrzewania czy załatwiania potrzeb fizjologicznych. Mimo, że oczy otworzą już między 10 a 14 dniem życia, to zmysł ten początkowo będzie osłabiony. W tym czasie naszą ingerencję w życie malucha należałoby ograniczyć do delikatnej pieszczoty czy dotyku.
Z kolei w fazie przejściowej, gdy maluch uczy się chodzić, pić, samodzielnie załatwiać się, kiedy zaczynają pojawiać się ząbki, a także otwierają się kanały słuchowe, uaktywnia się najważniejsza psia supermoc czyli węch. To również etap, w którym może wykazać się hodowca lub opiekun szczennej suczki – dowiedziono bowiem, że psiaki poddawane na tym etapie umiarkowanym stresom ( a za taki pojmujemy podnoszenie i ważenie maluchów) znacznie lepiej odnajdują się w sytuacjach stresowych w dorosłym życiu.

ETAP II
Po ukończeniu 3 tygodnia życia psiaki wchodzą w najważniejszy etap rozwoju czyli fazę socjalizacji. Wszystkie doświadczenia z tego okresu zarówno w kontaktach z ludźmi, jaki z obcymi psami, zwierzętami czy zmieniającym się otoczeniem, mają niezwykle duże znaczenie dla prawidłowego rozwoju psychicznego. Do 5 tygodnia życia maluch działa coraz bardziej efektywnie: szczeka, merda ogonem, opuszcza legowisko by zrobić siusiu, zapoznaje się ze stałym pokarmem. W tym czasie psiaki bawią się, warczą, ganiają się i gryzą, przenoszą w pyszczku przedmioty, a także uczą się jak hamować siłę ugryzień podczas zabawy. Do 8 tygodnia chód jest bardziej skoordynowany, lepiej słyszą i widzą. Szczenięta jeszcze pod opieka howcy powinny mieć zapewnioną odpowiednio dużą przestrzeń podzieloną na strefy zabawy i odpoczynku, tak aby mogły mieć szansę nauczenia się czystości i rozróżniania miejsca do spania od toalety. Psiaki, nie mające możliwości opuszczenia kojca mogą mieć większy problem z nauką czystości w nowym domu, która powinna zacząć się od razu w momencie przybycia nowego lokatora.
Ten etap daje też możliwość większego wykazania się hodowcy w zakresie stymulacji rozwoju umysłowego szczenięcia. Psiak powinien mieć sposobność zapoznania się z różnymi materiałami, przedmiotami – warto udostępnić im np. kartonowe pudełka, materiałowe rękawice, różne zabawki etc. Dobrze sprawdza się postawienie psiakom kilku niskich szerokich schodków, dzięki temu przyszłości szybciej opanują umiejętności poruszania się po prawdziwych schodach i nie będą przejawiały przed nimi lęku. Niebagatelne znaczenia ma także różnorodność dźwięków, hałasów czy podłoża z jakim mają kontakt maluchy. Duży nacisk powinien być położony na kontakty z różnymi ludźmi tak dorosłymi jak i  z dziećmi. Zwłaszcza w ostatnim tygodniu poprzedzającym zmianę zamieszkania. Każde szczenię w miocie powinno mieć zapewnioną codzienną porcję indywidualnego kontaktu z człowiekiem.
Przyjmuje się, że 7 tydzień życia jest najlepszym momentem dla psiaka, aby trafić do nowego domu.
Między 8 a 12 tygodniem życia szczenięta zaczynają bać się rzeczy, z którymi nie zetknęły się wcześniej dlatego tak ważna jest praca hodowcy na poprzednich etapach. Z tego też powodu warto dobrze poznać hodowlę, w której decydujemy się na zakup zwierzęcia. Liczą się warunki, ale także czas i praca oraz świadomość hodowcy w zakresie wczesnej stymulacji i socjalizacji szczeniąt. Niektórzy właściciele decydują się także na pomoc specjalisty, który podczas wspólnej wizyty w hodowli dokonuje wstępnej oceny szczeniąt pod kątem wyżej omawianych kwestii.
Szczenię już w nowym domu powinno w tym krótkim czasie zebrać jak najwięcej pozytywnych doświadczeń ze wszystkim z czym jeszcze nie miało kontaktu. Jest to także czas na naukę zabawy z człowiekiem oraz kontroli ugryzień.

ETAP III
To okres kiedy największe pole do popisu ma nowy właściciel. A przypada on na czas między 3 a 6 miesiącem życia psa. Zwłaszcza w początkowej fazie szczenię jest nadal uzależnione od właściciela, ale przede wszystkim ma silną potrzebę przypodobania się swojemu opiekunowi. Mniej więcej w tym okresie nasz pupil sieje największe zniszczenia w postaci zjedzonych butów czy obgryzionych mebli. Dlaczego? Po pierwsze nasz mały przyjaciel zaczyna wymieniać ząbki, a to wiąże się ze swędzącymi dziąsłami, a po drugie żucie stanowi metodę poznawczą. Wartościowe przedmioty warto zabezpieczyć przez zębami pupila, ale w zamian za to należy zapewnić mu dostatecznie dużo zabawek, które zaspokoją obie potrzeby. To najlepszy czas na szkolenie i naukę dobrych manier – gdy tylko nasz pupil stanie się bardziej niezależny, szkolenie będzie coraz trudniejsze. Niezmiennie wystawiamy psiaka na jak największą liczbę pozytywnych doświadczeń, kontynuujemy zapoznawanie nieznanymi dźwiękami i sytuacjami, podnosimy stopień trudności zabaw, a także wprowadzamy nagrody podczas nauki.

ETAP IV
Przypada na okres od 6 do 12/18 miesiąca życia. Jest to najtrudniejszy okres i można go z powodzeniem porównać do buntu nastolatków. Pies powoli osiąga dojrzałość płciową, staje się niezależny. W jego organizmie zachodzą ogromne zmiany związane z poziomem hormonów, co bezpośrednio przekłada się na zmiany w behawiorze. Nasila się gryzienie przedmiotów, a także zachowania terytorialne. Statystyki są nieubłagane: w tym okresie najwięcej osób rezygnuje z posiadania psa. Jeśli solidnie odrobiłeś lekcje i nie zaniedbałeś niczego na poprzednich etapach to ten okres nie będzie taki straszny, choć nie będzie bezproblemowy.

ETAP V
Chociaż z wyglądu mamy dorosłego psa, to jego charakter nadal się kształtuje. Dlatego kontynujemy szkolenie, pomagamy w zdobywaniu doświadczenia, ale też chronimy przed niebezpieczeństwem i hamujemy nadmierny entuzjazm.

ETAP VI
Masz dorosłego psa. Dojrzałego fizycznie jak i społecznie. Ma on ukształtowany charakter i wie co to samokontrola. Zna swoją rolę i potrafi odnaleźć się w większości sytuacji. Jeśli nie dałeś za wygraną, na którymś z poprzednich etapów teraz możesz cieszyć się towarzystwem stabilnego psychicznie czworonoga. Przypominanie i elementy szkolenia są mile widziane, bo stanowią dla niego formę pracy, a poprawnie wykonane i nagrodzone wzmacniają pewność siebie i są pomocne w utrzymywaniu poprawnej i pozytywnej relacji z właścicielem.

Komentarze
Wczytywanie...